Ga
je van Europa naar Zuid-Kivu dan neem je het vliegtuig richting
Kigali (Rwanda) en vervolgens de verbindingsweg tussen Kigali en
Bukavu (Democratische Republiek Congo). Aanvankelijk rijdt je op een
onderhouden geasfalteerde weg omringd door dorpen en gemetste
huizen. Plots verandert deze baan in een modderige, hobbelige en
glibberige weg waarvan het pad nooit echt duidelijk is en ben je
omringd door arme hutten van hout of golfplaat. Bij een eerste
bezoek is dit contrast pakkend. Naar infrastructuur is de regio zo
gedesorganiseerd dat je je afvraagt hoe de inwoners er nog kunnen
leven, werken, een gezin stichten, de kinderen kunnen opvoeden, ja
zelfs overleven. De bijdehandsheid van de inwoners is legendarisch.
Leven van noodoplossingen is hier dagdagelijkse realiteit.In deze enorme wanorde blijven echter enkele structuren overeind.
De Katholieke Kerk, haar parochies en seminaries zijn zeer levend.
De kathedraal van Goma ontvangt elke zondag duizenden
gelovigen tijdens drie eucharistievieringen van meer dan twee uren
elk! De Kerk speelt hier een belangrijke rol in de promotie en het
behoud van de vrede en van gezondheid, twee begrippen die hier hand
in hand gaan.
Het gezondheidssysteem is een koloniale erfenis. Noodgedwongen
heeft dit systeem zich aangepast aan de lokale context. Ondanks de
primitieve vervoersmiddelen en de wegen spelen de gezondheidscentra
een sleutelrol bij het inspelen op de noden en zorgen van de
dorpsbewoners. Het ziekenhuis van Walungu, de belangrijkste
begunstigde van onze NGO, vervult deze taak in haar gezondheidsregio
van een vijftiental dorpscentra en haar gezondheidsdistrict van drie
zones. Tijdens mijn verblijf in de regio werd in een naburig dorp
een gezondheidscentrum heropend dat herkenning en integratie in de
gezondheidszone vroeg. Een bezoek werd georganiseerd door de
zonechef, Dr Musafiri. Dit ging gepaard met een onthaal volgens de
lokale geplogenheden, een intentieverklaring van de
verantwoordelijken en het ter beschikking stellen van een
bouwterrein door de locale overheid. Na evaluatie van het werk dat
reeds werd verricht in een provisoir gebouw opgetrokken in houten
planken, gaf de zonechef zijn akkoord tot groot jolijt van de
dorpsbewoners die ons vervolgens uitwuifden met traditionele
gezangen.
Het gezondheidssysteem is dus vooral gedecentraliseerd. Het zou
zonde zijn om terug te keren naar een situatie van centralisatie de
dag dat het land, herrezen uit haar eindeloze crisis, zou beschikken
over een aanvaardbare wegeninfrastructuur. In afwachting van deze
betere tijden, stelt de bevolking haar hoop op de
presidentsverkiezingen van juli.
Bedankt voor alle hulp die jullie bieden aan deze zo nodige en
aangepaste gezondheidsstructuren. Bedankt aan allen voor je
interesse in deze regio, haar inwoners en hun toekomst.
De Tam-Tams
uit Kivu ontvangen
