07.30u. De zon staat reeds hoog. In de centrale gang van het
ziekenhuis 'Fonds Social du Kivu' (FSKi) te Walungu, wordt
reeds intens gewerkt. We volgen het relaas van de verpleegsters van
de nachtploeg bij hun dagelijkse ochtendlijke briefing: de baby die
koortsig en erg slaperig was binnengebracht is goed ontwaakt na
rehydratie en toediening van koortswerende middelen. Vier mama's
zijn bevallen van boorlingen die vredig liggen te slapen in hun
stoffen wiegjes onder het muggennet. Een één-minuut training wordt
gegeven rond het gebruik van bepaalde geneesmiddelen. Enkele
nieuwtjes worden uitgewisseld en ieder begeeft zich naar zijn
activiteiten.
Op duizenden kilometers hiervandaan, in België, gebeurt
hetzelfde: bij een heerlijk warme tas koffie worden patiënt per
patiënt gegevens uitgewisseld, wordt overlegd over diagnose- en
behandelingsstrategieën en over hoe de familie van deze zieken te
benaderen.
Terug naar Kivu. De ochtend is het moment bij uitstek voor een
volledige ronde langs elke zaal. De zieken worden onderzocht, de
verbanden opnieuw aangebracht en de behandelingen aangepast. Twee
patiënten blijken de voorbije nacht volledig onverwachts vertrokken
te zijn, 'ontsnapt' zegt men hier. Ontsnapt aan de ziekenhuisfactuur
zeg maar. Inderdaad, hier in Walungu worden de ziekenhuiskosten
amper voor 40% betaald, in België bedraagt dit zo'n 97% ... Een
spoedgeval komt aan met hevige buikpijnen. Vlug wordt een diagnose
gesteld: peritonitis. De diagnose is louter gebaseerd op een
klinisch onderzoek, of met anders gezegd op vijf zintuigen, tien
vingers en de ervaring van de dokter van dienst. De operatiezaal
wordt voorbereid. Een stroompanne in het elektriciteitsnet … De
noodgenerator wordt aangezet. Zijn ronkend geluid geeft het ritme
aan van het leven in het ziekenhuis en de activiteiten van de
chirurg. Na deze interventie is een vergadering van de beheerraad
van het ziekenhuis gepland. Daar worden dagdagelijkse problemen
geregeld: hoe de verzorgers betalen, wat met insolvente patiënten die als gevolg van armoede en onveiligheid steeds groter in aantal
worden, administratieve vragen en zo meer.
De behandelende arts, de chirurg die opereert, de directeur die
het ziekenhuis leidt, die zowel de interne organisatie als de
contacten met de NGO's coördineert: het gaat om één en dezelfde
persoon! Hij is terug in Walungu na een maand
stage in de Kliniek Sint-Jan te Brussel, gefinancieerd door onze
NGO. Deze reis liet hem toe om op krachten te komen, om ons en
andere NGO's te ontmoeten om zodoende nieuwe steunprojecten voor het
FSKi-ziekenhuis in 2008 te bespreken.
De nacht valt over Brussel en Walungu. De nachtploegen, zowel
hier als ginder, nemen hun taken op: de overdracht van nuttige
informatie, de eerste ronde langs de patiënten, het behandelen van
een medische urgentie hier, van vier verwonden in shock ginder...
De Belgische en Congolese ploegen werken met hetzelfde doel, zij het
met enorme verschillen inzake veiligheid, middelen en gerechtigheid.
Dank u voor uw vrijgevigheid die ons toelaat om door te gaan met
het ondersteunen van het ziekenhuis in Walungu.
Schenken
De Tam-Tams
uit Kivu ontvangen
